Als beeldend kunstenaar vervul ik een rol als beeldend agrariër. Zoals iedere agrariër produceer ik iets.
Een beeldend agrariër produceert deelname. Deelname tussen mens en natuur aan 1 systeem.
Ik maak machines die deelname produceren. Machines, als een Regenverplaatser bijvoorbeeld, die samen met de regen de plaats waar een druppel valt bepalen.
Als publiek, deelnemer, kon je de Vis laten zwemmen, Wuivend Riet beweegt ook door de luchtstromen in de ruimte. De beelden of machines die ik maak zijn enkel een aanzet, initiatief of voorwaarde om deelname te produceren tussen mens en natuur. Zoals een grasmaaier een mens en gras nodig heeft voor zijn functie als grasmaaier, hebben mijn beelden omgevingsfactoren nodig om te kunnen functioneren.
Doordat de beelden beïnvloed worden door welke omgevingsfactoren (mens, dier, natuur) dan ook, doen ze mee, zijn ze onderdeel van het proces. Ik zie dat als Het Natuurlijke Proces.
Graag wil ik benadrukken dat ik als beeldend agrariër vanuit een kinderlijke bewondering werk. Ik pretendeer dan ook niet de sleutel te hebben tot de wellicht onbereikbare heelheid.
Mijn aandeel lijkt heel klein, bijna nutteloos, ik werk voorzichtig. De natuur werkt ook voorzichtig. Ik heb ook geen haast of grootse plannen met de mensen en de wereld. Ik maak kunst voor de mensen, vertel over het systeem waar je zelf in zit en waar je dus uiteindelijk het beste alleen maar van kan houden. Dat gaat nou een keer niet zo snel.
Zoals oerbossen natuur zijn, zijn aangelegde bossen ook natuur. Gras tussen de tegels voor een fabriek is ook natuur. En ook alle interacties tussen wat of wie dan ook zijn in beginsel natuurlijk. Ik hoop dat mijn werk laat zien dat natuur het begin is.
Mijn werk gaat niet over hoe jammer het verdwijnen van veel natuur is of dat soort zaken.
Het is niet de manier hoe ik denk, mijn werk gaat over de bewondering, over de grassprieten tussen de tegels.
